O spojrzeniu w wieczność

,,Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje Zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale” – tak podczas każdej Eucharystii wyznaję wiarę. Jak jednak wygląda moje oczekiwanie przyjścia Jezusa w chwale? Czy w ogóle tego oczekuję?

Czekałam ostatnio na przyjazd wujka. W związku z powyższym przez ponad kwadrans huśtałam się na bramce na podwórko i patrzyłam w kierunku, z którego spodziewałam się przybycia gościa. Myślę, że analogicznie powinno wyglądać oczekiwanie na Pana.

Mianowicie, potrzebne jest niekiedy spojrzenie w tamtym kierunku, spojrzenie w wieczność. Nie mam na myśli oczywiście igrania na granicy życia i śmierci i szukania sytuacji, w których całe życie przejdzie mi przed oczyma. Chodzi mi raczej o rozbudzenie w sobie tęsknoty za Bogiem, o pozwolenie na dojście do głosu najgłębszemu pragnieniu, jakie każdy nosi w sercu. Pragnieniu doświadczenia prawdziwej miłości – absolutnej, miłosiernej i nieustającej. Pragnieniu Tego, który jest Miłością. Ważnym elementem jest także jak najczęstsze uczestnictwo we Mszy Świętej, do której kluczem jest przecież Apokalipsa (więcej o tym pisze Scott Hahn w pięknej książce ,,Uczta Baranka” – serdecznie zapraszam do lektury). Warto też w trudzie codziennych zajęć wznosić myśli ku Bogu. Jestem przekonana, że dzięki temu będziemy mogli z czystym sumieniem powtarzać ,,i oczekujemy Twego przyjścia w chwale”.

Marana Tha!

Informacje o Agnieszka

Uważam, że na każdym etapie życia człowiek powinien się rozwijać i dążyć do poznania samego siebie.
Ten wpis został opublikowany w kategorii behawioryzm i oznaczony tagami , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

6 odpowiedzi na „O spojrzeniu w wieczność

  1. agnieszka pisze:

    A ja inaczej postrzegam „oczekuje Twego przyjścia w chwale”.
    Mianowicie choćby ten moment w którym jest to wypowiadane, jak ktoś kiedyś ze wspólnoty Odnowy powiedział, czy tu i teraz w tym momencie jestem calkowicie świadomy i gotowy na Jego powtórne przyjście? Czy naprawdę zdajemy sobie sprawę co nas wtedy czeka? Czy moja dusza, ja będę i jestem godzien przyjścia Jego w chwale? Co mnie zatrzymuje i co zatrzymuje Go przed przyjsciem w Chwale?

    Ze smutkiem zawsze o tym myślę bo okazuje się że bardzo rzadko jestem gotowa przyjścia Jego w chwale.
    To nie jest analogiczne czekanie na wujka.
    Bo Miłość jest tym co się czyni, a Bóg jest Miłością, która przyjdzie w chwale, co nie znaczy, że wtedy wszystko będzie cacy ..wręcz odwrotnie przyjdzie by ostatecznie zatriumfowac nad Złem, które coraz bardziej panoszy się.
    To nie będzie radość jak sądzimy. On przyjdzie w swej sprawiedliwości będą towarzyszyć temu okropne rzeczy o czym mówi Apokalipsa i choćby objawienia Fatimskie czy podobne opisy które św. O.Pio przekazał ..3dniach ciemności.. I owszem przyjdzie w chwale i jeden zostanie ocalony drugi splonie w ogniu…itd..

    Więc…czy rzeczywiście „oczekuje Twego przyjścia w Chwale” ?
    Marnie mi to idzie lecz wiara nadzieja i miłość są tym co mnie podtrzymują.

    Chwała Panu

    A sam wpis jest jak widać inspirujący do refleksji. Bóg zapłać!

    Polubienie

    • tylkoja777 pisze:

      Dziękuję za opinię. Porównania chyba ze swej natury są niedoskonałe. Myślę, że takie pytanie siebie o to, czy jestem gotowy jest też właśnie takim spojrzeniem w wieczność. Ale żeby przygotowywać się, być gotowym, myślę, że potrzeba tęsknoty za Nim.

      Polubienie

      • agnieszka pisze:

        Tęsknota to nic innego jak świadomość w tym przypadku świadomość istnienia Największej Miłości…bo za tym człowiek od zarania dziejów tęskni…za miłością doskonałą sprawiedliwą wieczną.
        Tak w tym ujęciu mojej myśli bym to opisała. 🙂

        Polubienie

        • tylkoja777 pisze:

          Pięknie piszesz. ❤

          Polubienie

          • agnieszka pisze:

            Dziękuje. Rzadko dostaje takie komplementy.
            I dziękuje Bogu że uzdalnia i pomaga rozwijać zarówno wnętrze duchowe jak i przekaz zewnętrzny.
            To bardzo ważne by mógł przeze mnie sam realizować Ewangelie. A to nie łatwe z moimi wadami i charakterem 😉

            Polubienie

    • agnieszka pisze:

      Ojc źle się wyraziłam..nie realizować…chodziło mi o sens mojej „roboty” czyli ewangelizacji, zresztą każdy katolik ma ten zaszczyt i obowiązek – ewangelizowac i przybliżać innych do Boga…

      Polubienie

Proszę, wypowiedz się

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.